Մարդիկ սիրում են բարդ՝ զարգացած, կրոն և բարձր՝ ինտելեկտուալ մակարդակի, բարոյագիտություն հենց այն պատճառով, որ դրանք գրավում են մարդկային էգոն։ Միևնույն ժամանակ, աշխարհիկ իմաստությունը ծաղրում է Ավետարանը, հենց որովհետև այն բախվում է մարդու ինքնահավանությանը։ Ավետարանը պահանջում է, որ մարդիկ ընդունեն իրենց մեղքը ու հոգևոր անկարողությունը։ Ավետարանը նվաստացնում է նրանց, դատապարտում է նրանց, և նրանց կոչում մեղավորներ։ Դեռ ավելին՝ այն առաջարկում է փրկություն՝ որպես Աստծո՛ շնորհքի գործ, այլ ոչ թե մի բան, որը մարդիկ կարող են ինքնուրույն ավարտին հասցնել։ Ամեն կերպ խաչը ջախջախու՛մ է մարդկային հպարտությունը։